“3 ARALIK DÜNYA ENGELLİLER GÜNÜ”

Oğlum Oğuz Faik Karatepe’ye 

Oğlum birkaç kez beyin tümörü ameliyatı oldu , beyninden parçalar çıkarıldı , ondan birtakım şeyler koparılıp alındı , sonrasında sol tarafı kısmi felç oldu . Ondan koparılan sadece ve sadece kötü bir tümör ona geriye kalansa sol tarafı felçli bir bedendi . Ameliyat her ne kadar evladımdan bir şeyler koparıp aldıysa da yavrumdan “merhameti , sevgiyi , iyiliği yardımlaşmayı , paylaşmayı , hoşgörüyü , vefayı , umudu , yaşama sevincini” asla alamadı hatta bırakın almayı bu özelliklerin daha fazlasının ortaya çıkmasına vesile oldu . 

Renkli gözleriyle kendine , kendi gibi kader arkadaşlarına ,etrafına, bizlere umut oldu ışık saçtı . Gözleri güzelliğe doğru baktı , kulağı doğruluğu işitti, artık iki kolu yoktu ama o tek kolu ve beş parmaklarıyla onlarca kolu varmış gibi her şeye herkese yetişmeye çalıştı, çoğu zaman da yetişti. Sokak kedisine süt , sokak köpeğine mama oldu , kuşlara yem oldu .Moda deyimle “özürlüydü , engelliydi” artık . Engelli olduğundan üniversitede devletten burs aldı . Aldığı o bursu liseden çok sevdiği fakir arkadaşlarına burs olarak geri dağıttı . Artık sol bacağı %30 iş görüyordu geriye kalan sağlam sağ bacağı ile sanki bir maratoncuymuş gibi iyilik ve güzellik adına ne varsa uçarcasına o doğrultuda ilerlemeye çalıştı . Ameliyat aslında oğlumdan sol bacağını , sol kolunu alıp götürmemiş onun minik kalbini dev bir yardımsever yüreğe dönüştürmüş bilakis ona yeni değerler katmıştı.  

Onların aslında ne bir engelli ne de bir özrü ne de bir eksikleri var, asıl engel eksiklik bizlerde, asıl özürlü olan bizleriz yeter ki onların gönül kapılarını açmasını bilelim, kalplerindeki sonsuz sevgiye doğru yol alalım yüreklerindeki fazlalıkları görelim .    

Oğlum ve onun gibi kader kurbanlarına yapabileceğimiz iyilik ve en iyi yardım kendi ayakları üzerinde durmaları hayata bağlanmaları ve kendilerini işe yaramaz yük gibi algılamamaları için topluma kazandırmak için hem devlette (kamu) hem de özel sektörde istihdam edilmeleridir ki toplumda birer birey olsunlar. 

Oğlum şimdilerde Ortaköy Devlet Hastanesinde çalışmakta bir nebze de olsa insanların acısını dindirmede aracı olmaktadır . Umarım bir gün tüm dünyadaki Engelli bireyler istihdam edilir.    

Ne mutlu ki bana ve eşime böyle bir evladımız var. Onunla gurur duyuyoruz . Evladımız bize Tanrı’nın bir lütfu, Tanrı’nın bir hediyesidir.  

Yazan : Baba Haluk KARATEPE